"บุคคลตัวอย่าง" ด้วยสำนึกในความรักและหวงแหนแผ่นดินเกิด

ยายไฮ คนทุบเขื่อน แม้ว่า คนบางคนจะออกมาแหกปากปาวๆว่า "ผมไม่ได้ขายชาติ" แต่จากสิ่งที่กระทำมันก็เห็นผลอยู่ว่า เป็นเช่นไร จากเหตุการณ์นี้ ทำให้ผมนึกถึงชาวบ้านธรรมดาคนนึงที่เคยเป็นข่าว เมื่อปี 2547 ที่มีข่าวดังจนสื่อแทบจะทุกแขนงต่างให้ความสนใจคือ "ยายไฮทุบเขื่อน" เรื่องราวของแม่เฒ่าคนหนึ่ง กับการต่อสู้เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรม มาตลอดระยะเวลา 27 ปี จากหญิงวัยกลางคนจนเข้าสู่วัยชรา เพียงเพื่อขอให้ที่นาที่เคยทำกินได้โผล่พ้นน้ำ และได้กลับไปเป็น "ชาวนา" เหมือนเดิม

จากความไม่โปร่งใสในการทำงานของหน่วยงานภาครัฐ ส่งผลกระทบต่อคนกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งที่ต้องสูญเสียที่ดิน อันเป็นแผ่นดินผืนที่เกิด สูญเสียที่ทำกิน อาชีพที่ต้องล่มสลาย ตลอดจน "การล้มละลายของความสุขในครอบครัว"

เพียงเพราะเป็นเสียงส่วนน้อย คำร้องขอความเป็นธรรมของยายไฮ และครอบครัวจึงไม่ได้รับการเหลียวแลจากบุคคลหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แม้จะใช้ความอดทนพยายามเรียกร้องความเป็นธรรมจากหน่วยงานต่างๆนานถึง 27 ปี เมื่อการต่อสู้เรียกร้องขอความเป็นธรรมตามวิธีการที่ควรจะเป็นมันไร้ผล ยายไฮและครอบครัว จึงตัดสินใจ "ทุบเขื่อน" ที่คิดว่าเป็นหนทางสุดท้าย ที่จะทำให้แผ่นดินเกิด แผ่นดินที่เป็นที่ฝังกระดูกของบรรพบุรุษ ได้โผล่พ้นน้ำ หลังจากที่จมอยู่ใต้น้ำมานานถึง 27 ปี

แม้จะรู้ทั้งรู้ว่า สิ่งที่คิดทำ เป็นสิ่งที่ผิดกฏหมาย และอาจนำความเดือดร้อนมาให้ ยายไฮและครอบครัวก็พร้อมที่จะเสี่ยง ผมประทับใจมากๆ กับภาพเด็กตัวเล็ๆที่เป็นหลานๆของยายไฮ พากันนั่งเข้าแถวขวางถนน ปิดทางไม่ให้รถบรรทุกดินเข้ามาถมปิดน้ำที่กำลังปล่อยออกมาจากเขื่อน

จากการตัดสินใจ "ทุบเขื่อน" ของยายไฮ ทำให้หลายฝ่ายเริ่มหันมาให้ความสนใจ จนนำไปสู่หนทางแก้ปัญหาในที่สุด... ยายไฮ ได้ที่นาคืนปัญหาเรื่องน้ำของชาวบ้าน ได้รับการแก้ไข แม้ว่า คำสั่งให้เปิดน้ำออกจากเขื่อน จะมาจากฝ่ายรัฐบาล แต่จากเหตุการณ์ที่เกิด ผมไม่ให้เครดิตรัฐบาลเลย เพระาหากรับบาลสนใจและมีความเป็นธรรมให้ยายไฮจริง ก็ต้องให้ความสนใจกับปัญหาตั้งแต่ตอนที่ยายไฮไปร้องเรียนขอความเป็นธรรมที่กระทรวงมหาดไทยกับทำเนียบรัฐบาลแล้ว

ผมว่าผู้ที่สมควรได้รับการยกย่องคือ "สื่อมวลชน" โดยเฉพาะรายการ "คน ค้น ฅน" ที่เข้ามานำเสนอเรื่้องราวการทุบเขื่อน ของยายไฮ จนเป็นข่าวโด่งดัง เป็นที่สนใจของคนทั่วไป
และอีกหน่วยงานที่ควรได้รับการชมเชยคือ สำนักงานสิทธิมนุษยชน ที่เข้ามาดูแลรักษา "สิทธิของเสียงส่วนน้อย" อย่างครอบครัวของ ยายไฮ ขันจันทา

จากเหตการณ์ของยายไฮ ขันจันทา แม้จะจบลงด้วยดี แต่ก็สะท้อนให้เห็นอะไรหลายๆอย่าง

สะท้อนให้เห็นการทำงานของภาครัฐ ที่ขาดความโปร่งใส จนสร้างความเสียหายแก่ครอบครัวยายไฮ.. มิหนำซ้ำ โครงการอ่างเก็บน้ำ ห้วยละห้า ที่สร้างขึ้น ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อย่างที่กล่าวอ้าง ใช้ประโยชน์เพียงแค่เป็นแหล่งน้ำสำหรับประปาหมู่บ้านเท่านั้น ซึ่งก็มีแหล่งน้ำอื่นที่สามารถใช้ได้ โดยไม่ต้องสร้างอ่างเก็บน้ำนี้ แล้วทำไม? หน่วยงานภาครัฐ ถึงต้องการให้มีการสร้างเขื่อนทั้งที่ประโยชน์ที่แท้จริงน้อยมาก.... ให้คิดเล่นๆ

สะท้อนให้เห็นถึง "อานุภาพของสื่อ" ที่เป็นตัวเร่งสำคัญที่ทำให้ข้อเรียกร้องของยายไฮ ได้รับความสนใจ
สะท้อนให้เห็นอีกว่า รัฐบาลขณะนั้น จะให้หัีนมาสนใจความทุกข์ยากของชาวบ้านกลุ่มเล็กๆได้ ก็ต้อง "เป็นข่าว" ซะก่อน

จากคำพูดคำหนึ่ง ซึ่งแสดงถึงความมุ่งมั่นของยายไฮ คือ ถ้าไม่ได้ ก็ ไม่ตาย คือ ถ้าไม่ได้ที่นาคืน ก็จะไม่ยอมตาย

ขอบคุณ ยายไฮ และครอบครัว ขันจันทา ที่แสดงแบบอย่างของความหวงแหนในแผ่นดินเกิดและรักในอาชีพของตนให้คนไทยได้เห็น แต่นักการเมืองหลายคนมันคงจะไม่มีวันเห็น ถ้าคนที่มันบอกว่า "ผมไม่ได้ขายชาติ" มันมีสำนึกในความเป็นชาตและหวงแหนแผ่นดินซักเศษเสี้ยวหนึ่งของยายไฮ มันคงไม่ทำแบบที่เป็นอยู่นี้ ขอบคุณ รายการ "คน ค้น ฅน" ที่ทำหน้าที่เหมือนกระจกสะท้อนให้เห็นเรื่องราวในซอกหลืบที่ลับตาของสังคม

จำนวนครั้งที่อ่าน: 3593

ความคิดเห็น (0) add comment